Soms begint suïcidepreventie met één vraag. 💛
7 september 2026
Deze week draag ik het gele lintje.
Niet omdat het een vrolijk onderwerp is.
Maar juist omdat het nodig is om aandacht te blijven vragen voor suïcidepreventie.
Van 7 t/m 13 september is de Wereld Suïcide Preventie Week. In heel Nederland worden activiteiten georganiseerd om suïcide bespreekbaar te maken. En helaas is dat nog steeds hard nodig.
In Nederland alleen al overlijden gemiddeld bijna vijf mensen per dag door suïcide.
Achter ieder getal zit een mens. Een leven. Familie. Vrienden. Collega’s. Mensen die iemand moeten missen.
Extra aandacht voor autisme
Als autismecoach vind ik het belangrijk om juist deze week ook aandacht te vragen voor mensen met autisme.
Mensen met autisme hebben een verhoogd risico op suïcidaliteit. Niet omdat suïcidaliteit bij autisme hoort, maar omdat zij vaker te maken hebben met omstandigheden die het leven zwaar kunnen maken.
Denk bijvoorbeeld aan:
het gevoel anders te zijn of niet begrepen te worden;
eenzaamheid of sociaal isolement;
ervaringen met pesten of afwijzing;
moeite met sociale contacten;
moeite om hulp te vragen;
en een leven waarin prikkels en verwachtingen zich maar blijven opstapelen.
Ook psychische problemen, zoals een depressie, kunnen een rol spelen.
Dat volle hoofd…
Veel mensen met autisme kennen het gevoel van een hoofd dat maar niet stil wordt.
Geluiden, gesprekken, verwachtingen, emoties, veranderingen, werk, sociale contacten…
Alles komt binnen. En soms wordt het gewoon te veel.
Wanneer iemand al langere tijd overbelast is en geen uitweg meer ziet, kunnen gedachten aan de dood ontstaan. Soms kan zo’n gedachte voelen als een manier om aan de voortdurende spanning of wanhoop te ontsnappen.
Juist daarom is het zo belangrijk om signalen serieus te nemen.
Maar wat als iemand het niet vertelt?
Daar zit een belangrijke uitdaging.
Mensen met autisme vinden het niet altijd gemakkelijk om gevoelens en gedachten onder woorden te brengen. En hulp vragen kan een enorme drempel zijn. 113 adviseert daarom om bij zorgen niet af te wachten, maar juist expliciet en concreet te vragen hoe het met iemand gaat en of diegene aan zelfdoding denkt.
Dat kan best spannend zijn.
“Straks breng ik iemand op ideeën.”
Maar dat is niet zo. Juist door de vraag te stellen, geef je ruimte om te vertellen wat er werkelijk speelt.
Dus…
Vraag het.
“Hoe gaat het echt met je?”
“Je lijkt de laatste tijd erg overbelast. Klopt dat?”
“Ik maak me zorgen om je. Heb je weleens gedachten dat je niet meer wilt leven?”
Je hoeft niet meteen de oplossing te hebben.
Luisteren. Er zijn. Serieus nemen. Samen kijken wat er nodig is.
Dat kan ontzettend veel betekenen.
Kijk naar de mens achter het gedrag
Iemand met autisme die zich terugtrekt, stil wordt, afspraken afzegt of ineens heel veel slaapt, hoeft niet “gewoon even rust nodig te hebben”.
Het kan ook een signaal zijn dat iemand het niet meer redt.
Dus laten we deze week niet alleen het gele lintje dragen.
Laten we ook wat vaker écht naar elkaar kijken.
Naar de collega die steeds stiller wordt.
Naar die vriend die zich terugtrekt.
Naar die jongere die zegt dat het allemaal niet meer hoeft.
Naar die persoon met autisme die al heel lang probeert vol te houden.
Heb oog voor elkaar. Durf te vragen. Durf te luisteren.
Want soms begint suïcidepreventie met iets heel kleins:
één vraag.
Waar kun je terecht?
113 Zelfmoordpreventie biedt dag en nacht anonieme hulp via 113 of 0800-0113, en via de chat. Bij direct levensgevaar bel je 112. (113 Zelfmoordpreventie)
En heb jij zelf autisme en herken je iets van wat ik hierboven beschrijf?
Weet dan dat je niet alleen bent.
Je hoeft niet eerst precies te kunnen uitleggen wat er aan de hand is. Je mag ook gewoon zeggen:
“Ik weet het even niet meer.”
Van daaruit kunnen we samen kijken wat jij nodig hebt. Neem hier contact op.
wietskehoekstraautismecoach.com 