Grote plannen, een ander tempo.
18 juli 2026
Drie weken lang mochten we genieten van een prachtige vakantie door Zweden, Noorwegen en Denemarken. Indrukwekkende natuur, mooie routes en eindelijk even los van de dagelijkse drukte.
Natuurlijk had ik van tevoren een beeld van hoe de reis eruit zou zien. Mijn hoofd had een prachtige planning gemaakt. Nog dit bekijken, daarheen rijden, die wandeling maken en onderweg vooral zoveel mogelijk zien.
Maar al snel bleek dat mijn lijf een ander plan had.
Door mijn long covid was het simpelweg niet haalbaar om het tempo aan te houden dat ik vooraf had bedacht. En eerlijk? Dat vond ik best lastig. Je wilt graag alles uit je vakantie halen. Je wilt niets missen.
Gelukkig stelden we onszelf een andere vraag.
Niet: “Hoe krijgen we de planning toch voor elkaar?”
Maar:
“Wat is wél mogelijk?”
We besloten minder bestemmingen te bezoeken, langer op één plek te blijven en bewust rustdagen in te plannen. Geen gehaast, geen gevoel dat we alweer verder moesten. Gewoon genieten van waar we op dat moment waren.
En weet je?
Het was perfect.
Juist doordat we de ruimte namen om ons tempo aan te passen, konden we veel meer genieten van alles wat we wél deden. De prachtige fjorden, de rust op de camping, een kop koffie met uitzicht op de bergen, een wandeling die precies lang genoeg was.
Niet ondanks de aanpassingen.
Maar dankzij de aanpassingen.
Die ervaring deed me opnieuw denken aan veel mensen met autisme of een ander neurodivergent brein.
Ook daar zie ik vaak hoe groot het verschil kan zijn tussen wat je hoofd graag wil en wat je energie toelaat. Of tussen wat jij nodig hebt en wat je denkt dat anderen van je verwachten.
Je wilt graag meedoen.
Je wilt laten zien dat je het ook kunt.
Je wilt voldoen aan verwachtingen van anderen, of misschien nog wel meer aan de verwachtingen die je jezelf oplegt.
En juist dat kost vaak ontzettend veel energie.
Steeds proberen om hetzelfde tempo aan te houden als anderen. Blijven vechten tegen je eigen grenzen. Denken dat het altijd beter moet.
Maar wat gebeurt er als je die vraag verandert?
Dus niet:
“Waarom lukt het mij niet?”
Maar:
“Wat lukt mij wél?”
Die kleine verandering maakt vaak een wereld van verschil.
Misschien betekent het dat je een taak op een andere manier uitvoert. Dat je vaker een pauze neemt. Dat je minder afspraken op een dag plant. Dat je kiest voor een werkomgeving met minder prikkels. Of dat je accepteert dat jouw tempo anders is.
Dat is geen opgeven.
Dat is slim omgaan met je energie.
Wanneer je werkt vanuit jouw mogelijkheden, kost het vaak minder inspanning, ervaar je minder stress en houd je energie over voor de dingen die echt belangrijk voor je zijn.
Mijn vakantie heeft me daar opnieuw aan herinnerd.
Niet alles hoeft.
Niet alles kan.
Maar er kan vaak nog verrassend veel, als je bereid bent je verwachtingen los te laten en te kijken naar wat er wél mogelijk is.
En misschien is dat wel de mooiste les die ik deze zomer mee naar huis heb genomen.
Ik ben benieuwd: wanneer heb jij voor het laatst je plannen losgelaten en ontdekt dat een ander tempo eigenlijk veel beter bij je paste?
Herken je jezelf hierin? Vind je het lastig om je grenzen te accepteren of blijf je jezelf steeds vergelijken met anderen? En zou je dat graag anders willen?
Dan ben je niet de enige. Juist samen kunnen we ontdekken wat voor jou werkt, zodat je minder hoeft te vechten en meer kunt genieten van wat wél mogelijk is.
Misschien kan ik je daarbij helpen.
Ook voor mij blijft dit nog steeds een leerproces. Mijn hoofd bedenkt soms nog steeds meer plannen dan mijn energie aankan. Maar steeds vaker lukt het me om niet te blijven hangen in wat niet kan, maar te genieten van wat wél mogelijk is. En juist daarin zit zoveel rust.
wietskehoekstraautismecoach.com 